Po intensywnej terapii nie oznacza automatycznie „do domu”. To, jak potoczą się sprawy, zależy od tego, jak stabilny i wydolny jest pacjent oraz jakiego wsparcia jeszcze potrzebuje.

1. Przeniesienie na zwykły oddział

Jeśli pacjent jest stabilny, ale nie nadaje się jeszcze do wypisu, następuje przeniesienie na zwykły oddział (Normalstation). Tam leczenie jest kontynuowane, pacjent jest uruchamiany i przygotowywany, aż możliwy będzie wypis albo dalsze przeniesienie.

2. Intermediate Care (IMC)

IMC to stopień pośredni między intensywną terapią a zwykłym oddziałem. Nadzór jest tu ściślejszy niż na zwykłym oddziale, ale nie tak intensywny jak na OIT. Takie przeniesienie to dobry znak.

3. Ośrodek rehabilitacyjny

Wielu pacjentów potrzebuje po intensywnej terapii rehabilitacji. Pracuje się tam celowo nad odzyskaniem sprawności:

• fizjoterapia (chodzenie, siła, wytrzymałość)
• terapia zajęciowa (czynności dnia codziennego)
• logopedia (mowa, połykanie)
• neuropsychologia (pamięć, koncentracja)

Czas trwania to często 3 do 6 tygodni, czasem dłużej.

4. Placówka opiekuńcza

Jeśli istnieje trwała potrzeba opieki, a zaopatrzenie w domu nie jest możliwe, konieczny może być dom opieki. Ta decyzja jest dla bliskich często bardzo obciążająca, ale bywa nie do uniknięcia.

5. Wypis do domu

Niektórzy pacjenci mogą zostać wypisani bezpośrednio do domu – samodzielnie albo ze wsparciem ambulatoryjnej opieki pielęgniarskiej lub rodziny.

Co mogą przygotować bliscy?

• wcześnie nawiązać kontakt z działem socjalnym szpitala (Sozialdienst)
• złożyć wniosek o stopień opieki (Pflegegrad)
• zaplanować rehabilitację w odpowiednim czasie (możliwe kolejki)
• realistycznie ocenić warunki mieszkaniowe

Z mojego doświadczenia czas po intensywnej terapii jest często niedoceniany. Właściwy powrót do zdrowia zaczyna się często dopiero teraz i może trwać miesiące, a nawet lata.

Niemiecka strona źródłowa: was-kommt-danach.html

← Powrót do wszystkich pytań