Wielu bliskich czuje się w czasie pobytu na oddziale intensywnej terapii skrajnie samotnie – nawet wtedy, gdy wokół są ludzie. Sytuacja jest nieznana, obciążająca emocjonalnie i często pełna niepewności.

Ważne: nie musisz przechodzić przez ten czas sam. Jest kilka miejsc, w których możesz uzyskać wsparcie – medyczne, organizacyjne i emocjonalne.

Wsparcie w szpitalu

Centralnym punktem kontaktu jest sam szpital. Wiele placówek ma dział socjalny (Sozialdienst) albo poradnictwo psychospołeczne. Pomagają one między innymi przy:

• wnioskach (stopień opieki Pflegegrad, zasiłek chorobowy Krankengeld, orzeczenie o niepełnosprawności Schwerbehindertenausweis)
• pytaniach o dalszą opiekę
• problemach organizacyjnych i socjalnych

Dodatkowo w wielu szpitalach dostępne jest wsparcie psychologiczne albo opieka duszpasterska (Seelsorge) – niezależnie od przynależności religijnej. Te rozmowy są dobrowolne, poufne i mogą przynieść emocjonalną ulgę.

Pomoc z najbliższego otoczenia

Wielu bliskich waha się przed proszeniem przyjaciół albo rodziny o pomoc, bo nie chcą być dla nikogo ciężarem. Z praktyki wiem: większość ludzi chętnie pomaga – zwłaszcza gdy konkretnie wie, jak.

Wsparcie może być całkiem praktyczne (zakupy, gotowanie, opieka nad dziećmi) albo polegać po prostu na wysłuchaniu.

Kontakt z innymi w podobnej sytuacji

Grupy wsparcia albo fora internetowe mogą pomóc zmniejszyć poczucie izolacji. Ważne, by zwracać przy tym uwagę na własne granice obciążenia. Jeśli relacje innych osób wywołują dodatkowy lęk, jest zupełnie w porządku zrobić od tego krok wstecz.

Rozmowa z personelem pielęgniarskim

Pielęgniarki nie są terapeutami, ale codziennie widują bliskich w sytuacjach wyjątkowych. Wielu wysłucha, wyjaśni zależności albo podpowie, do kogo można się zwrócić.

Moja osobista rada: przyjęcie pomocy nie jest oznaką słabości. Pokazuje, że poważnie traktujesz własne granice – a właśnie to jest w tej sytuacji ważne.

Niemiecka strona źródłowa: hilfe-fuer-angehoerige.html

← Powrót do wszystkich pytań