Birçok hasta yakını yoğun bakım sürecinde kendini son derece yalnız hisseder – çevresinde insanlar olduğunda bile. Durum alışılmadıktır, duygusal olarak ağırdır ve çoğu zaman belirsizlikle doludur.

Önemli olan şudur: Bu dönemi tek başınıza atlatmak zorunda değilsiniz. Destek alabileceğiniz çeşitli yerler vardır – tıbbi, örgütsel ve duygusal.

Hastanedeki destek

Önemli bir muhatap hastanenin kendisidir. Birçok klinikte bir sosyal hizmet birimi (Sozialdienst) ya da psikososyal danışma hizmeti bulunur. Bunlar diğerlerinin yanı sıra şu konularda destek verir:

• başvurular (bakım derecesi Pflegegrad, hastalık parası Krankengeld, ağır engelli kimliği Schwerbehindertenausweis)
• sonraki bakım süreciyle ilgili sorular
• örgütsel ve sosyal sorunlar

Ayrıca birçok hastanede psikolojik destek ya da manevi danışmanlık (Seelsorge) hizmeti vardır – dini bir aidiyetten bağımsız olarak. Bu görüşmeler gönüllüdür, gizlidir ve duygusal olarak rahatlatabilir.

Kendi çevrenizden gelen yardım

Birçok hasta yakını, kimseye yük olmak istemediği için arkadaşlarından ya da ailesinden yardım istemekte tereddüt eder. Uygulamadan biliyorum ki: İnsanların çoğu seve seve yardım eder – özellikle nasıl yardım edeceklerini somut olarak bildiklerinde.

Destek çok pratik olabilir (alışveriş, yemek, çocuk bakımı) ya da yalnızca dinlemekten ibaret olabilir.

Benzer durumdaki kişilerle paylaşım

Dayanışma grupları ya da çevrimiçi forumlar yalnızlık duygusunu azaltmaya yardımcı olabilir. Burada kendi sınırınıza dikkat etmek önemlidir. Başkalarının anlattıkları sizde ek kaygı yaratıyorsa, uzak durmanız tümüyle normaldir.

Hemşirelerle de konuşun

Hemşireler terapist değildir, ama hasta yakınlarını her gün olağanüstü durumlarda görürler. Birçoğu dinler, bağlantıları açıklar ya da kime başvurabileceğinize ilişkin yol gösterir.

Kişisel önerim: Yardım kabul etmek zayıflık işareti değildir. Kendi sınırlarınızı ciddiye aldığınızı gösterir – ve bu durumda önemli olan tam da budur.

Almanca orijinal sayfa: hilfe-fuer-angehoerige.html

← Tüm sorulara dön