Bu soruyu çok sayıda hasta yakını kendine sorar – çoğu zaman vicdan azabıyla. Ardındaki kaygı anlaşılırdır: „Ağlarsam onu üzer miyim?" ya da „Ona destek olmak için güçlü olmam mı gerekir?"

Yoğun bakımdaki uzun yıllara dayanan deneyimimden size şunu çok net söyleyebilirim: Evet, ağlayabilirsiniz. Ve evet, bu tümüyle normaldir.

Gözyaşları zayıflık işareti değildir. Sevginin, bağlılığın ve olağanüstü bir durumda yaşanan zorlanmanın ifadesidir. Birçok hasta, yalnızca sınırlı ölçüde iletişim kurabilse bile, yakınlığı ve içtenliği hisseder.

Önemli olan biçimi ve şiddetidir. Sessiz gözyaşları, sakin bir ses ve elin tutulması çoğunlukla zorlayıcı olarak algılanmaz. Buna karşılık yatağın hemen başında çok yüksek sesle hıçkırmak ya da paniğe kapılmış bir çaresizlik hastayı tedirgin edebilir.

Duyguları tümüyle bastırmak çok büyük bir güç harcar. Odadan kısa süreliğine çıkmak, koridorda ağlamak ya da bilinçli olarak kendinize bir an ayırmak meşrudur.

Bilinci kapalı ya da sedasyondaki hastalar da ortamın havasını algılayabilir. Sakin ve sevgi dolu bir atmosfer çoğu zaman yatıştırıcıdır – içinde gözyaşları olsa bile.

Her şeyin size fazla geldiğini fark ederseniz, hemşirelere söyleyin. „Şu anda bana fazla geliyor" demek gayet normaldir.

Kişisel önerim: Kendinize insan olma izni verin. Yakınlık ve içtenlik, çoğu zaman rol yapılan güçlülükten daha değerlidir.

Almanca orijinal sayfa: darf-ich-weinen.html

← Tüm sorulara dön