Yakın bir aile bireyi yoğun bakımda yattığında, birçok insan kendi ihtiyaçlarını tümüyle geri plana atar. Yemek unutulur, uyku ikincil bir konu olur, molalar yanlış, hatta bencilce hissettirir.

Hemşirelik açısından bir şey çok nettir: Bu durumda kendine bakmak bir lüks değildir – bu yükü taşıyabilmek için zorunlu bir ön koşuldur.

Birçok hasta yakını, servisten ayrıldığında, eve gittiğinde ya da dinlendiğinde suçluluk duyar. Ardındaki düşünce çoğu zaman şudur: „Orada olmazsam hastayı yüzüstü bırakırım."

Bu kaygı insanidir, ancak gerçeği yansıtmaz. Yakınınıza yirmi dört saat boyunca tıbbi ve hemşirelik bakımı verilmektedir. Sizin orada olmanız duygusal olarak değerlidir, ancak profesyonel bakımın yerini tutmaz.

İlk temel nokta çok pratiktir: Düzenli yemeye ve içmeye dikkat edin. Yoğun stres altında vücut açlık ve susuzluk sinyallerini baskılar. Sonuçları çoğu zaman hızla bitkinlik, baş dönmesi ya da dikkat sorunları olarak ortaya çıkar.

Uyku da aynı ölçüde önemlidir. Birçok hasta yakını kötü uyur, bilerek uyanık kalır ya da her an ulaşılabilir olma zorunluluğu hisseder. Süregelen uykusuzluk kaygıyı, döngüsel düşünceleri ve duygusal zorlanmayı artırır.

Kısa molalar da anlamlıdır. Bir yürüyüş, temiz hava, telefonsuz ve konuşmasız birkaç dakika sinir sisteminin en azından kısa süreliğine dengelenmesine yardımcı olur.

Bir diğer önemli nokta paylaşımdır. Yükten söz etmek – aileyle, arkadaşlarla ya da hemşirelerle – belirgin biçimde rahatlatabilir. Birçok hasta yakını uzun süre ayakta kalır, sonra birden hiçbir şey yapamaz hale gelir. Bunun böyle olması gerekmez.

Kendine bakmak, kendi sınırlarını kabul etmek anlamına da gelir. Yorgun olabilirsiniz, zorlanabilirsiniz, kuşku duyabilir ya da molaya ihtiyaç duyabilirsiniz. Bu bir zayıflık işareti değil, olağanüstü bir duruma verilen normal bir tepkidir.

Uygulamadan önerim: Kendinize, yakınınıza dilediğiniz özenle davranın. Siz önemlisiniz – ama tükenmez bir insan değilsiniz.

Almanca orijinal sayfa: selbstfuersorge.html

← Tüm sorulara dön