Tracheotomia (po niemiecku Luftröhrenschnitt) to niewielki zabieg operacyjny, podczas którego z przodu szyi tworzy się otwór do tchawicy. Przez ten otwór zakłada się tak zwaną rurkę tracheostomijną, do której można podłączyć respirator.

Dlaczego wykonuje się tracheotomię?

Gdy widać, że pacjent będzie musiał być wentylowany dłużej, tracheotomia jest często rozsądniejsza niż rurka przez usta lub nos.

• znacznie wygodniejsza dla pacjenta
• mniejsze ryzyko uszkodzeń jamy ustnej, krtani i strun głosowych
• możliwa lepsza pielęgnacja jamy ustnej i zębów
• łatwiejsze odzwyczajanie od respiratora (weaning)

Jak przebiega zabieg?

Tracheotomię wykonuje się często bezpośrednio na oddziale intensywnej terapii, w znieczuleniu miejscowym albo przy już prowadzonej sedacji. Nacięcie jest małe, a zabieg trwa z reguły tylko krótką chwilę.

Czy tracheotomia jest niebezpieczna?

Jak każdy zabieg medyczny, także tracheotomia nie jest całkowicie wolna od ryzyka. Możliwe powikłania to na przykład krwawienia albo zakażenia. W sumie jest to jednak uznany zabieg rutynowy o umiarkowanym ryzyku.

Czy zostaje blizna?

W większości przypadków na szyi pozostaje niewielka blizna. Po kilku miesiącach jest ona często ledwie widoczna.

Czy rurka tracheostomijna zostaje na stałe?

Nie. Gdy tylko pacjent może znów oddychać samodzielnie i wystarczająco, rurkę się usuwa. Otwór zamyka się z reguły sam w ciągu kilku dni.

Czy z tracheotomią można mówić?

W czasie aktywnej wentylacji mówienie zwykle nie jest możliwe. Później można zastosować specjalne rurki mówiące, a po usunięciu rurki pacjent może znów mówić normalnie.

Z pielęgniarskiego punktu widzenia ważny jest dla mnie szczególnie jeden punkt: tracheotomia nie jest oznaką beznadziejności. Przeciwnie – często jest krokiem pozytywnym, ponieważ pokazuje, że leczenie nastawione jest na stabilizację i powrót do zdrowia.

Niemiecka strona źródłowa: luftroehrenschnitt.html

← Powrót do wszystkich pytań