Na oddziale intensywnej terapii istnieją dwie podstawowe formy wsparcia oddechu: wentylacja inwazyjna i nieinwazyjna. Obie mają ten sam cel – wesprzeć albo zastąpić oddychanie – ale wyraźnie różnią się sposobem prowadzenia.
Wentylacja inwazyjna
Przy wentylacji inwazyjnej rurkę (tak zwany tubus) wprowadza się przez usta lub nos bezpośrednio do tchawicy. W niektórych przypadkach wentylacja odbywa się przez tracheotomię.
Ta forma wentylacji pozwala w pełni kontrolować oddech, dopływ tlenu i ciśnienie oddechowe. Stosuje się ją, gdy pacjent nie może już oddychać samodzielnie albo wystarczająco.
Wada: rurka jest nieprzyjemna i wymaga zwykle sedacji. Pacjent nie może mówić, jeść ani pić.
Wentylacja nieinwazyjna (NIV)
Przy wentylacji nieinwazyjnej wsparcie oddechu odbywa się przez maskę zakrywającą usta i/lub nos. Do tchawicy nie wprowadza się żadnej rurki.
Zaleta: pacjent pozostaje z reguły przytomny, może mówić, pić i kontaktować się z otoczeniem. Ta metoda jest znacznie łagodniejsza.
Wada: działa tylko wtedy, gdy pacjent współpracuje, toleruje maskę i ma jeszcze zachowany pewien oddech własny.
Kiedy stosuje się którą formę?
- Nieinwazyjna: przy lekkiej lub umiarkowanej duszności, np. przy POChP, niewydolności serca albo początku zapalenia płuc
- Inwazyjna: przy ciężkiej duszności, utracie przytomności, niewydolności narządów albo gdy NIV nie wystarcza
Często leczenie zaczyna się od wentylacji inwazyjnej, a później przechodzi na nieinwazyjną. Ten proces nazywa się Weaning (odzwyczajanie od respiratora).
📝 W skrócie
- inwazyjna: rurka w tchawicy, zwykle potrzebna sedacja
- nieinwazyjna: wentylacja przez maskę
- NIV tylko u współpracujących, stabilniejszych pacjentów
- wentylacja inwazyjna przy ciężkich przebiegach
- przejście z inwazyjnej na NIV jest częste
Niemiecka strona źródłowa: invasive-nicht-invasive-beatmung.html
← Powrót do wszystkich pytań