Wentylacja staje się konieczna, gdy własny oddech przestaje wystarczać albo gdy drogi oddechowe nie są bezpiecznie chronione. Jest na to kilka typowych powodów.

1. Po większych operacjach

Podczas znieczulenia ogólnego każdy pacjent jest wentylowany. Po mniejszych zabiegach wentylację można zwykle zakończyć od razu. Po większych operacjach – na przykład serca albo jamy brzusznej – rurka pozostaje często jeszcze przez jakiś czas, aż organizm się ustabilizuje.

2. Niewydolność oddechowa

Jeśli płuca nie mogą już pobierać wystarczającej ilości tlenu albo oddawać dwutlenku węgla, wentylacja staje się konieczna. Typowe przyczyny to ciężkie zapalenia płuc, ostra niewydolność oddechowa (ARDS), ciężkie zaostrzenie POChP albo zatorowość płucna.

3. Utrata przytomności

Nieprzytomni pacjenci nie są w stanie chronić swoich dróg oddechowych. W takich sytuacjach wentylacja zapobiega przedostaniu się śliny albo treści żołądkowej do płuc. Przyczyną mogą być na przykład udary, urazy czaszkowo-mózgowe albo zatrucia.

4. Wstrząs

Przy ciężkim wstrząsie – na przykład wskutek utraty krwi albo sepsy – organizm jest skrajnie obciążony. Wentylacja odciąża serce i krążenie oraz pozwala lepiej zaopatrzyć narządy.

5. Po zatrzymaniu krążenia

Po reanimacji pacjenci są wentylowani niemal zawsze. Celem jest optymalne zaopatrzenie mózgu i innych narządów w tlen oraz zapobieganie dalszym uszkodzeniom.

Czy przy każdej wentylacji potrzebna jest śpiączka farmakologiczna?

W większości przypadków tak. Rurka w tchawicy jest dla przytomnego człowieka wyjątkowo nieprzyjemna. Dlatego wentylowani pacjenci otrzymują z reguły leki uspokajające i nasenne. Tylko w bardzo krótkich albo szczególnych sytuacjach można z tego zrezygnować.

Niemiecka strona źródłowa: wann-braucht-man-beatmung.html

← Powrót do wszystkich pytań